Blog naukowy. Zdobądź wiedzę z języków obcych, jazdy na łyżwach...

OGÓLNA ZASADA I PODSTAWOWE PRAWA ZAPAMIĘTYWANIA CZ. III

Eksperymentator chowa to zdjęcie i pokazuje inne (ryc. 41), na którym przyrząd nie jest zasłonięty. M. B. wypowiada się sama. To jest to samo zdjęcie, co poprzednio. Eksperymentator pokazuje trzecie zdjęcie (ryc. 42), na którym nic nie jest zasłonięte. M. B. mówi tym razem śmiejąc się: To jest ten komis na Floriańskiej, przy którym byłam dzisiaj z koleżanką.

M. B. zapamiętała (choć nie odtworzyła) wystawę ze szkłem laboratoryjnym i zapamiętała wystawę w komisie z torebką (która jej się podobała), ponieważ włączyła przedmioty wystawowe w swoje działanie myślowe, w pierwszym wypadku – wiążąc równocześnie ze składnikami minionego doświadczenia (myśli: wejść i kupić butelki dla bratowej, której dziecko butelki rozbiło…), w drugim – realizując w myśli potrzebę nabycia podobnej torebki: M. B. nie zapamiętała prospektu turystycznego Doliny Kościeliskiej, ponieważ przy oglądaniu wystawy prospekt ten nie został włączony w działanie, którego treścią w tym momencie było ustalenie godziny przyjazdu określonego pociągu.

Dziecku (K. S. – wiek 0: 11, 16) trzymanemu na rękach pokazuję przez 2,5 sekundy wieczne pióro koloru szaropopiela- tego, po czym nagłym ruchem chowam je do kieszeni, a wzrok dziecka kieruję na przejeżdżający samochód. Dziecko widziało ten przedmiot po raz pierwszy. Na pokazane pióro dziecko reaguje „uśmiechem w oczach”, wyciągnięciem rączki w kierunku wiecznego pióra i zawołaniem da (dać). W momencie wypowiedzenia da pióro zniknęło (schowane), a uwaga dziecka skierowana została na inny przedmiot. Mija 30 godzin. To samo dziecko jest trzymane na rękach, a osoba trzymająca dziecko stoi w odległości 1/z metra od biurka. Dziecko odwraca głowę w kierunku biurka. Na twarzy pojawia się żywy uśmiech, któremu towarzyszy wołanie da, da i wyciąganie rączki w kierunku leżących na biurku przedmiotów (ryc. 43). Przybliżone do biurka dziecko chwyta

MM najdalej leżące wieczne pióro, przenosząc rękę ponad cygarniczką i ołówkiem. Analogiczny eksperyment (GE-31) został przeprowadzony z dwojgiem innych dzieci w wieku 0: 11,3 i 1,0,5. Pierwszemu dziecku pokazałem jednego dnia wieczne pióro, a na drugi dzień posadziłem je na biurku, na którym leżały dwa różnokolorowe ‚ołówki i tasiemka. Drugiemu dziecku pokazałem wieczne pióro, a na drugi dzień umieściłem je tak samo jak pierwsze dziecko, z tym że odległość poszczególnych przedmiotów od niego była odwrotna niż w tamtej próbie: najbliżej leżała tasiemka, a dalej ołówki (też w odwrotnej kolejności). I jedno, i drugie dziecko wyciągnęło rączkę po najbliżej leżący przedmiot. Z obydwojgiem dzieci przeprowadziłem następną próbę w trzy godziny po cnwy- ceniu przez nie najbliższego z trzech przedmiotów. Tym razem na biurku leżały wszystkie trzy poprzednio użyte do badania przedmioty i jako czwarty najdalej leżący – wieczne pióro. U obydwojga dzieci zaobserwowałem identyczne zachowanie się: wyciągnięcie rączki po wieczne pióro ponad pozostałymi przedmiotami leżącymi bliżej i połączona z charakterystycznym uśmiechem reakcja głosowa ooo!, żywsza niż przy przedmiotach w pierwszej próbie.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.