Blog naukowy. Zdobądź wiedzę z języków obcych, jazdy na łyżwach...

Osobomiesiąc

Drugi błąd, jaki popełniamy, polega na niezbyt trafnym doborze jednostki pracy. W szacunkach i opracowywaniu harmonogramu stosujemy osobomiesiąc. Istotnie, koszt przedsięwzięcia zmienia się propor- qonalnie do iloczynu liczby ludzi i liczby miesięcy, ale postępy w pracach nie. Przyjęcie osobomiesiąca jako jednostki miary wielkości zadania to niebezpieczna i zwodnicza praktyka. Sugeruje, że ludzie i miesiące są wielkościami zamiennymi.

Owszem, ludzie i miesiące są zasobami zamiennymi, ale tylko wtedy, kiedy zadanie można rozłożyć na wielu pracowników nie komunikujących się ze sobą (zob. rys. 2.1). Stosuje się to do zbiorów pszenicy albo bawełny, ale nie do programowania systemów – i to nawet w przybliżeniu.

Gdy zadania nie można podzielić ze względu na konieczność zachowania określonej kolejności działań, zwiększenie nakładów pracy nie ma wpływu na harmonogram (zob. rys. 2.2). Ciąża trwa dziewięć miesięcy, niezależnie od liczby kobiet będących w tym stanie. Podobnie rzecz się ma z oprogramowaniem – a to ze względu na sekwencyjny charakter operaq’i usuwania błędów.

W wypadku zadań, które można dzielić, ale których poszczególne elementy (zadania cząstkowe) wymagają wzajemnego komunikowania się, ilość pracy do wykonania trzeba powiększyć o czynności komunikacyjne. W najlepszej nawet sytuacji uzyskuje się zatem nieco mniej niż równorzędną zamienność ludzi i miesięcy (zob. rys. 2.3).

To dodatkowe obciążenie składa się z dwóch części: szkolenia i komunikowania się między sobą. Każdy pracownik musi poznać technikę pracy, cele pracy, strategię ogólną i plan pracy. Szkolenia nie można podzielić, a zatem ta część dodatkowej pracy jest wprost proporcjonalna do liczby pracowników1.

Gorzej jest z komunikowaniem się między sobą. Jeśli każde zadanie cząstkowe trzeba skoordynować z pozostałymi, to ilość pracy wzrasta proporcjonalnie do n(n – l)/2. Trzej pracownicy muszą się porozumiewać parami trzy razy więcej niż dwaj: czterej sześć razy więcej. Sprawa przedstawia się jeszcze gorzej, jeżeli ponadto są potrzebne narady trzech, czterech itd. pracowników do wspólnego rozstrzygania spraw. Dodatkowa praca związana z koniecznością komunikowania się może całkowicie zniweczyć wszelkie korzyści wynikające z podziału pierwotnego zadania i może doprowadzić do sytuacji przedstawionej na rysunku 2.4.

Tworzenie oprogramowania to w istocie praca systemowa – ćwiczenie o złożonych wzajemnych związkach. Praca związana z komunikowaniem się jest zatem ogromna i oszczędność czasu, uzyskana w wyniku podziału większego zadania na mniejsze, szybko traci znaczenie. Zwiększenie liczby pracowników prowadzi zatem nie do skrócenia czasu pracy, a do wydłużenia go.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.