Blog naukowy. Zdobądź wiedzę z języków obcych, jazdy na łyżwach...

Warstwy organiczne

Cechą makroteksturalną osadów i skał osadowych jest występowanie w formie warstw ograniczonych od dołu płaszczyzną spągu, ą od góry płaszczyzną stropu. Warstwę wyraźnie odgraniczającą się od skał leżących nad i pod nią nazywa się ławicą. Określenie ławica stosuje się zwykle do piasków, piaskowców, żwirów, zlepieńców, wapieni i dolomitów, natomiast do margli, łupków ilastych i iłów częściej jest używane określenie warstwa. Podział zakresu stosowania tych nazw jest zwyczajowy. Jeżeli warstwę czy ławicę tworzy kopalina, np. węgiel, ruda żelazna, wapień, glina itp., wówczas określa się ją jako pokład. Warstwy (pokłady) mogą być prawidłowo wykształcone i rozciągać się na powierzchni tysięcy kilometrów kwadratowych. Miąższość ich może jednak zmieniać się, co prowadzi do powstania skupień soczewkowych oraz odosobnionych soczewek. Osady wyrównują zagłębienia terenu oraz wypełniają inne nierówności, np. kotły krasowe. Wówczas tworzą się gniazda o nieregularnych kształtach. Najbardziej urozmaicone formy mają osady lądowe.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.