Blog naukowy. Zdobądź wiedzę z języków obcych, jazdy na łyżwach...

WYKORZYSTANIE INSTYNKTU SAMOZACHOWAWCZEGO

W „Metodzie leczenia Nr 5-ESM” uzdrawiający odwołuje się do instynktu samozachowawczego pacjenta. Kiedy instynkt samozachowawczy chorego zostanie pobudzony, uzdrawiający, który umie posługiwać się poziomem jasnowidzenia i techniką „trzech obrazów”, może łatwo go zaprogramować. Pobudzenie instynktu samozachowawczego następuje u ludzi pod wpływem strachu, odniesionych obrażeń, przebicia skóry igłą do akupunktury lub igłą strzykawki, a u niektórych nawet na sam widok krwi.

„Metodę leczenia Nr 6-SBA” można stosować, jeżeli uzdrawiający potrafi spowolnić aktywność mózgu pacjenta. Umożliwia to zarówno subiektywne jak i obiektywne programowanie chorego. W zaawansowanym treningu metody Silvy naucza się specjalnego typu ćwiczenia relaksacyjnego umożliwiającego spowolnienie aktywności mózgu-

Jeżeli chory nie reaguje na twoje wysiłki zmierzające do poprawy jego stanu zdrowia będziesz, zapewne, musiał poszerzyć je o mechanizmy wzmacniające, lub, jeżeli takowe już zaprogramowałeś, zmodyfikować je. Jeżeli schorzenie, które usiłujesz zwalczyć, stanowi zagrożenie życia dla pacjenta, przeprowadzaj sesję każdej nocy. Jeżeli sprawa jest mniej poważna – co siedemdziesiąt dwie godziny.

Jeżeli po trzech takich sesjach nie widać wyraźnej poprawy, powinieneś poszukać mechanizmu wzmacniającego. Dodaj go do procedury, jeżeli jeszcze go nie stosowałeś lub zmień na inny, jeżeli stosowany obecnie nie przynosi oczekiwanych rezultatów. Zamień, na przykład, szklankę wody na jakiś inny napój lub jedzenie przyjmowane przez chorego częściej niż raz dziennie. Sam byłem świadkiem zasadniczej różnicy, jaką przyniosła zamiana szklanki wody na filiżankę herbaty, u chorego pijącego herbatę przy każdej okazji.

POMAGANIE INNYM W POZBYCIU SIĘ NAŁOGÓW I ZMIANIE POSTAW DESTRUKCYJNYCH

Wszystko, co chory zjada lub wypija częściej niż raz dziennie może służyć jako mechanizm poprawy przez wzmocnienie przy leczeniu choroby. Wybierz jakiekolwiek działanie lub funkcję wykonywaną przez pacjenta częściej niż raz dziennie: picie kawy, czytanie gazety czy nawet spacerowanie. Ale korygowanie problemów innego rodzaju, z niezdrowymi nawykami włącznie, może być bardzo trudne, jeżeli dotknięta nałogiem osoba nie współpracuje.

Programując w celu uwolnienia kogoś od nawyku nie będziesz programował natychmiastowego zarzucenia niepożądanych stereotypów przez obiekt twoich działań, lecz raczej wzmagał jego własną chęć pozbycia się ich. Kiedy ktoś silnie pragnie pozbyć się nawyku, będzie szukał pomocy. Pragnienie to ułatwi działania korygujące, ponieważ chęć współpracy ze strony osoby usiłującej pozbyć się nawyku ma zasadnicze znaczenie (szczegółowe omówienie sposobów motywowania ludzi znajdziesz w rozdziale 42, omawiającym motywację i subiektywną komunikację w procesie korygowania zaburzeń zachowania).

Korygując problemy psychiczne lub emocjonalne wyobrażaj sobie w scenie pierwszej pacjenta zachowującego się w charakterystyczny dla jego problemu sposób. W scenie drugiej, wyobraź sobie jak pacjent ćwiczy wybrany przez ciebie mechanizm wzmacniający, co przyczynia się do złagodzenia problemu. Wreszcie, w scenie trzeciej wyobraź sobie pacjenta wolnego od problemów, normalnie funkcjonującego.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.